Alexander van Gerven

“Glinda Verheven” vangt een moment van innerlijke transformatie.
De opwaartse blik suggereert niet enkel hoop, maar een bewust keerpunt 
een beweging van rol naar identiteit.

In de gelaagde tinten van roze en rood ontstaat spanning tussen zachtheid en kracht, tussen het beeld van goedheid en de realiteit daarachter.
Wat zichtbaar is, blijft niet eenduidig; onder het oppervlak groeit iets zelfstandigs, iets dat zich losmaakt van verwachting.

Dit werk verbeeldt geen eindpunt, maar een overgang 
een stille verheffing waarin het innerlijke het uiterlijke begint te overstijgen.